Reks - przeciętne imię, nieprzeciętny charakter. Właściciel charakterystycznych białych wibrysów, czyli Reks, ma około 7 lat, ale sam nie do końca się z tym zgadza i zachowuje się jak młodszy psiak. Do schroniska trafił po śmierci swojego opiekuna i choć jego świat nagle się zatrzymał, on sam pozostał spokojny, uważny, jakby próbował poukładać wszystko na nowo. Każdy dzień w tym miejscu to jednak dla niego wyzwanie i tęsknota za życiem domowym, które bardzo dobrze zna. To pies z wyraźnymi cechami terriera: chodzi własnymi ścieżkami, dużo węszy i ma w sobie niezależność, którą trudno przeoczyć. Lubi wiedzieć, co w trawie piszczy, podejmuje własne decyzje, ale robi to z klasą i bez cienia agresji. Psy mija spokojnie lub z rezerwą - nie szuka konfliktów, nie prowokuje. Do ludzi jest natomiast bezwarunkowo kochany. W boksie potrafi bez wahania zapakować się na kolana i przejąć głaski, jakby chciał powiedzieć: „teraz moja kolej”. Lubi bliskość, ale nie jest nachalny. Ma w sobie równowagę między samodzielnością a potrzebą kontaktu. Reks zna miejskie życie i dobrze odnajduje się w codzienności. Poradzi sobie zarówno w domu z ogrodem, jak i w mieszkaniu - ważniejsze od metrażu jest dla niego to, by znów mieć swojego człowieka. To pies, który nie musi niczego udowadniać. Wystarczy dać mu miejsce obok siebie, a szybko okaże się, że pod zwyczajnym imieniem kryje się wyjątkowa osobowość.